Vorige jaren was het schering en inslag op onze geliefde openbare omroep; programma’s vullen rond een bepaalde job, al dan niet boeiend voor de kijker. Wel, ik ga het nu eens over mijn job hebben. Het is nog maar pas dat ik het doe, en nu al zeg ik vaak dat ik er een boek over zou moeten schrijven. ‘t Is echt zo’n job als callcenter agent of bankbediende, waarbij je de grappigste dingen tegenkomt met sommige klanten.
Maar waar begin je dan? Goeie vraag. Misschien zou een dagboekformaat nog wel het handigste zijn. Dat kan eventueel na deze post, waarin de voorgaande periode wordt besproken. Misschien dat ik dat wel nog zou doen. Telkens als het weer zo’n vreemde dag is geweest, een kort berichtje erover posten.
Wat houdt onze job eigenlijk in? Wel, je dag begint in een of ander plaatselijk, al dan niet marginaal, café. Met collega’s en een of meerdere tassen koffie. Best een gezellige boel. Van daaruit vertrek je naar het gebied in die gemeente dat je werd toegewezen. Je mag kiezen wanneer en waar je loopt, als het maar binnen dat gebied is. Uiteraard is er ook een beetje geluk mee gemoeid. Het is mooi als je een gebiedje krijgt met wat nieuwe wijkjes, afgewisseld met ‘bomma & bompa woningen’ en hier en daar wat sociale woningen. Die zijn het makkelijkst. En liefst van al zodanig dat de huizen geen kilometers van elkaar verwijderd zijn (zoals op dit moment het geval is in Maarkedal).
In je gebied bel je dus in theorie aan bij elk huis, en dan hoop je dat er open wordt gedaan, liefst op een beschaafde, en als het even kan zelfs op een vriendelijke manier. Van zodra mensen aan die eisen voldoen en ze zijn bereid even te luisteren, is het niet zo moeilijk om binnen te raken. Daar vraag je hen dan om een factuur of een eindafrekening en je kan aan de vergelijking beginnen. Bedoeling is dat ze uiteindelijk tekenen. Niet veel mensen doen dat onmiddellijk, en daar hebben ze meestal één of meerdere van de volgende standaardredenen voor:
- Mijn man/vrouw is niet thuis, en ik kan dat niet alleen beslissen.
- Ik moet dat toch nog eens aan mijn zoon/dochter/vriendin/vriend/overbuur/… vragen.
- Ik overweeg zonnepanelen, dus ik ga nog wachten tot ze er liggen (en in tussentijd nog steeds te veel betalen).
- Ik weet het toch nog niet ze.
- Kunde gij nog nekeer terugkomen? Liefst volgende week ofzo. (als we al lang in een andere regio zitten en dat dus weer een heen-en-terug ritje wordt zonder zekerheid van schrijven)
Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen. Zo was er eens een man die bijna overtuigd was, tot hij de volgende vraag stelde: “En kunde mij dan garanderen dat er geen werken gaan worden uitgevoerd?” Bummer. Iedereen weet, of zou dat toch moeten weten, dat werken aan het net niet door de leverancier worden uitgevoerd, maar door Eandis. Die man wou dat niet begrijpen en ging dus niet ‘op den boek’.
Soms reageren mensen echt heel vreemd. Zo belde een collega eens aan en er werd vanuit een raam op de eerste verdieping geroepen: “Voorwa est?” Toen mijn collega “Nuon, mevrouw” zei, kreeg hij vervolgens een sportschoen vol tegen zijn hoofd gegooid. Hij wou daarna niet meer verderlopen in de straat. Nog een leuk voorbeeld is wat ik op een avond vorige week meemaakte. Ik belde weer aan, een vrouw deed open en ik begon mijn uitleg. Na een tweetal zinnen kwam haar man naar buiten gestormd die woedend eiste dat ik mijn nummerplaat aan hem zou laten zien zodat hij me kon aangeven bij de politie. Dacht dat hij overvallen zou worden. Alsof ik er zo gevaarlijk uitzie. Of toch wel?
Je komt dus wat tegen. Dan heb ik het nog niet eens over de minder begaafden der maatschappij gehad. Je houdt niet voor mogelijk hoeveel mensen Electrabel met Belgacom verwisselen of zelfs niet eens weten bij welke maatschappij ze aangesloten zijn. Het klinkt belachelijk, maar ik heb intussen al ongelofelijk veel Belgacom en zelfs tmvw-facturen onder m’n neus gekregen.
Ach ja, er zijn zo veel types mensen. Je hebt de “ik-zou-dat-toch-nog-eens-met-mijn-man-moeten-bespreken”, de “neen-mijne-man-is-niet-thuis”, de “we-game-toch-ni-veranderen”, “we-gaan-da-nog-ies-bekijken”, de “mag-ik-anders-uw-telefoonnummer” en natuurlijk ook de “mijn-kinderen-houden-zich-daar-mee-bezig” types. En dat zijn zowat de eerste die in me opkomen. De meest voorkomende reden waarom mensen dus niet overgaan is gewoonweg uit… gewoonte. Ze zijn al heel hun leven bij Electrabel, dus waarom zouden ze dan veranderen? Dat is hun redenering.
Dan heb je ook nog het allerergste soort: de mensen die geen tijd hebben wanneer je langskomt en daarom een afspraak maken. Op zich niets mis mee, want ze lijken geïnteresseerd. Voor hen rij je dan speciaal vanuit je volgende gebied naar daar waar je de week daarvoor moest lopen. Dat kan soms 10 en meer kilometer zijn. Wanneer je er dan bent aangekomen, zeker dat je gaat schrijven, blijken ze niet thuis te zijn. Dat veroorzaakt dus de volgende frustraties:
- Benzine voor niets verreden
- Tijd verloren
- In die verloren tijd geen andere klanten kunnen bezoeken
- Terugrijden naar je gebied
- Snelheidsovertredingen tot gevolg.
Maar toch, alles bij elkaar. Het is op sommige dagen een heel leuke job. Je ontmoet een hele hoop mensen, en dat zorgt voor een dagelijkse gezonde portie hilariteit. Soms krijgen we koffie, koekjes, soep, snoepjes en weet-ik-veel aangeboden, en dat maakt het natuurlijk nog leuker. Ik heb zelfs al mensen gehad die er alles aan doen me binnen te houden, gewoon om gezelschap te hebben. Uiteraard is er daar niet echt tijd voor, maar dan drink je toch al snel eens een extra koffietje.
Anyway, het heeft me bijna twee weken gekost dit verhaaltje neer te schrijven. Hoe kort het ook is. Zo meteen vertrek ik weer voor een dag vol nieuwe verhalen. Al zal het vandaag nog een stuk kouder zijn. Wish me good luck!