België is in het algemeen een land met maar weinig concurrentie. Of toch ‘echte’ concurrentie. Met de recente komst van Telenet als vierde volwaardige gsm operator, schikt daar dus absoluut geen enkele verbetering in te komen. Kijk maar eens naar hun tarieven.

Sinds mijn job als vertegenwoordiger, is het dus logisch dat ook de gsm factuur omhoog gegaan is. Als Mobile Vikings-klant, is dit in het begin zelfs van 15 euro per maand naar 60 euro gestegen. Dus ik ben mijn eigen kleine marktonderzoekje gestart. In mijn eerste redenering ging ik van het principe uit dat het verschil tussen 80 euro en 60 per maand nog best te doen zou zijn. Ik moest voor die 60 namelijk goed op mijn belgedrag letten, terwijl je voor 80 euro bij Base (hetzelfde netwerk als MV) al een onbeperkt abonnement op zak hebt. Maar hét grote nadeel van het Base netwerk is het mindere bereik, wat vooral invloed heeft op de snelheid van je internetverbinding. Dus ik ben even gaan kijken bij Proximus en Mobistar, beiden voor 90 euro per maand. Voor die 10 euro extra heb je dan wel het voordeel van het betere netwerk en 1GB in plaats van 500MB data. Door persoonlijke ervaringen enkele jaren geleden bij Mobistar, valt deze kandidaat toch meestal uit de boot.

Een mogelijke tussenoplossing leek me Base C. Vooral de grote flexibiliteit is interessant. Je belt aan 17 ct/min, en van zodra 60 euro bereikt is, bel je onbeperkt. Zeer interessant voor die maanden waarin je minder belt dus. Het nadeel is dat je ‘slechts’ 150 sms’en mag versturen (goed voor 15 euro) en 150MB data mag downloaden (weer goed voor 15 euro), en vanaf dan sms en surf je ook onbeperkt. Alles samengeteld, zitten we alweer aan 90 euro. Al sms ik niet veel, 150 berichtjes per maand is zelfs voor mij nogal weinig. Dus even deze oplossing in de koelkast steken

Maar goed, ik heb een afwachtende houding ingenomen. Nader onderzoek heeft me geleerd dat het bij de helden van Mobile Vikings toch nog beter kan. Het Jumbo pakket bracht de oplossing! Door per 40 euro in plaats van 15 te herladen, gaat de prijs per belminuut aanzienlijk omlaag (24 naar 14 ct/min). Dit zorgt er dus voor dat je met die belwaarde stukken langer kan bellen. Dus op het ogenblik is mijn factuur bij dezelfde provider maandelijks met 20 euro omlaag gegaan. 1 herlading van 40 euro is op het ogenblik voldoende om het einde van de maand te halen. Goed, er zijn inderdaad supermarktmerken (Aldi Talk etc) waar je kan bellen voor 13 ct/min, maar vaak heb je daar dan ofwel weinig sms’en ofwel weinig data. Bij MV heb je het allemaal wat, 1000 sms’en naar alle netwerken, 1000 naar MV en 2GB data per maand.

Tenslotte heb ik nog even heel kort vergeleken met Generation Connect van Proximus, een bijna vergelijkbaar tariefplan. Hier kan ik kort over zijn. Zelfs na navraag bij Belgacom, blijkt dat je enkel en alleen per 20 euro kan herladen en je betaalt altijd 25 ct/min. Die 20 euro zou er dus snel door zijn, en bijgevolg zal de 60 euro per maand wel weer op de factuur staan. Dus van zodra Proximus het tarief per minuut aanzienlijk verlaagt, lijkt dit een zeer goeie keuze, vooral omwille van het netwerk.

Dus nu vergelijk ik wat 40 euro per maand me kan bieden bij elke operator. En tot op de dag van vandaag, is dat nog steeds het beste bij Mobile Vikings. Al van in het begin waren ze daar de andere operatoren dus ver vooruit. Als het ooit interessant zou worden om naar Proximus over te stappen, lijkt het me niet ondenkbaar dat ze bij MV de nodige inspanningen zullen leveren om alsnog een interessanter aanbod te kunnen presenteren. Op naar écht voordelige tarieven!

De metafoor van de dag: het leven is als een auto besturen. Een auto die aan een constante snelheid over de weg scheurt, een volle tank naft heeft en geen remmen. Helemaal in het begin, toen we net vertrokken was er nog niet veel verkeer, maar hoe verder we raken in ons leven, hoe meer verkeer en tegenliggers. Het word steeds moeilijker om niemand te raken.

Soms valt er dan eens een boom op je weg, ofzo, en moet je een omweg of een andere baan nemen, zo gaat dat in het leven. Zaken lopen niet altijd volgens plan. En dan zou je even willen uitstappen en kijken. “hé, wat is dit en wat kan ik er aan doen.” Maar helaas, zonder remmen kan dat niet. Tenzij we botsen, maar aan die snelheid is dat gewoon dodelijk.

De metafoor gaat door, dat in die zin als het je allemaal even teveel is, je van de hoofdweg afrijd in de kleine straatjes. Soms zijn die straatjes leuk vol zon en regent het er cocktails, soms zijn die straatjes vooral héél rustig.

Op een gegeven moment, echter, aan het einde van jou reisweg ergens midden op een baan, zal je zonder naft zitten. Dan bolt je auto uit, en op een gegeven moment stopt die gewoon. Meestal rijden enkele van je familieleden en vrienden dan gewoon tegen je aan. Maar die moeten gewoon verder.

… is om problemen vragen. Maar het moet nu eenmaal.

Ik woon in de Ketelvest, op de hoek met de Walpoortstraat. Dus de minst moeilijke manier om een plaatsje te vinden is in de Grote Huidevettershoek. Niet toevallig de begeleidende foto bij dit artikel. Praktisch gezien, toch?

Nu, deze foto komt van Google Maps, zoals je kan herkennen aan de gecamoufleerde nummerplaat. Op die foto worden de feiten veel rooskleuriger voorgesteld dan ze eigenlijk zijn. Op een doordeweekse dag, na het werk, moet je al veel geluk hebben om na 19u nog een plaats te kunnen vinden. Dus wat doe je dan? Je gaat op zoek naar de minder legale alternatieven, zoals daar zijn: voetpaden, geel gemarkeerde zones, bouwwerven enzovoort. Net zoals al de rest die hier in de buurt woont overigens. Je wil niet weten hoeveel ze zouden verdienen als de politie in deze zone dagelijks zou rondgaan aan foutparkeerders en niet-betalers – waaronder ikzelf dus.

Je merkt ook dat deze straat wel heel erg smal wordt als zowel de linker- als de rechterkant vol staan. Dus het onvermijdelijke gebeurt inderdaad wel eens. Je komt op aangenaam tempo de straat in gereden, en bijna op het einde kom je een dikke Mercedes tegen. Af en toe kan je gewoon niet anders dan dat hele eind achteruit weer opnieuw te gaan doen om daarna tot de vaststelling te komen dat er – alweer – nergens meer plaats te vinden is.

Er was even een betere periode, toen de werf van de Waalse Krook nog toegankelijk was. Die grote ruimte werd toen gebruikt als extra parkeerplaats en toen verliep alles meestal vlekkeloos. Hopende dat er dus extra parkeergelegenheid voorzien zou worden, ging ik even van naderbij bekijken waarop deze absurde naam eigenlijk slaat (hoe komen ze er trouwens bij?). Teleurstelling alom. Multimediaproject, bla, bla, bla. En zaken als “Gemotoriseerd verkeer hoort hier niet thuis.” nemen finaal alle hoop op verbetering weg. Dus allemaal weer gaan drummen in de enige straat in de buurt waar je kan parkeren. Tegen betaling dan nog. En zelfs dat is afgelopen nadat dit fameuze project uiteindelijk afgewerkt zal zijn. De hele Grote Huidevettershoek wordt namelijk weg gevaagd en omgevormd tot een groenzone. Zouden ze er ook maar één seconde over hebben nagedacht waar al die wagens naartoe moeten?

En dan zijn we aanbeland bij het trotse Parkeerbedrijf. Excuseer, tegenwoordig Mobiliteitsbedrijf. Een nieuw kluwen van administratieve hoogstandjes wellicht. Lijkt me alweer redelijk omslachtig/nutteloos allemaal. Maar goed, extra stadsdiensten om het leven extra moeilijk te maken zijn altijd welkom in Vlaanderen. Aangezien ik om praktische/financiële redenen nog een klein half jaar moest wachten om mijn domicilie in Gent aan te vragen, kon ik niet aan een bewonerskaart geraken. En dat is het enige middel om gratis te kunnen parkeren. Uiteraard is er tot in de details voor gezorgd dat het onmogelijk is om eender waar binnen het centrum gratis te parkeren. Elke meter is zorgvuldig nagekeken. Dus wat doe je dan? Juist ja, niet betalen en om de zoveel tijd een boete betalen. Wat me tot op vandaag nog steeds veel goedkoper uitvalt dan elke dag een 5-tal uren te gaan sponsoren via de parkeerautomaten. Want ‘The Company’ zegt het zelf; “Het progressieve tarief (meer betalen om langer te parkeren) zorgt ervoor dat niemand onnodig lang de wagen laat staan.”

Nu, om een lang verhaal kort te maken. Sinds 5 januari heb ik eindelijk mijn domicilie aangevraagd. Aangezien dit hele proces bij mijn vriend makkelijk 3 maanden heeft geduurd, kan je dan alvast een tijdelijke bewonerskaart proberen aan te vragen. Uiteraard enkel op werkdagen, wanneer de meesten gaan werken. Dat is nu hetgene ik maandagochtend 8u stipt op het Sint-Michielsplein ga proberen doen… Wish me good luck!

Ooit al eens naar de einddatum van het contract met je energieleverancier gekeken? Nee? Je bent niet de enige. Vaak, als ik bij mensen ben die geen enkele factuur meer kunnen terugvinden, moeten we dus op een alternatieve manier de einddatum van hun contract te weten komen.

Aangezien dat contract niet op m’n eigen naam staat, wil Electrabel echt nooit zeggen wat die einddatum is, enkel en alleen om te vermijden dat die klant onmiddellijk de overstap naar Nuon kan maken. Dus ik probeer vaak de klant zelf aan de lijn te laten, met alle gevolgen van dien… Een gemiddelde Electrabel-klant zal zo’n dingen nooit vragen en betaalt gewoon elk jaar opnieuw teveel. Dus er zijn meerdere dingen die voor problemen kunnen zorgen tijdens zo’n telefoongesprek:

1) Het keuzemenu. De gemiddelde klant is niet zelf in staat om zijn weg erdoorheen te vinden én dan nog eens zijn klantennummer op een correcte wijze in te voeren.

2) Het gesprek met de callagent. Dit is nog het ergste gedeelte. Van zodra de klant zijn vraag heeft gesteld, vraagt de callagent waarom de klant dit wil weten, of van wie deze vraag uit komt. Hier gaat het veelal al compleet de mist in. De meesten slaan gewoon tilt en het gesprek wordt beëindigd zonder dat we de datum weten.

Als de klant er soms zelf in lukt om de callagent zover te krijgen de datum te laten weten, kan het ook nog verkeerd gaan. Vaak zegt de callagent dan nog een van volgende dingen:

1) Goed, ik zal u doorverbinden met een collega die daarvoor bevoegd is. Die collega vraagt vervolgens nòg eens waarom precies de klant zijn einddatum wenst te weten. Vanaf je dus in dat hele proces door de mand valt, doen er zich uiteraard nog bijkomende problemen voor.

2) Goed, ik zal u binnen de week (ofzo) uw einddatum bezorgen. Hier stopt het dan logischerwijze ook…

3) Goed, ik zal u binnen de twee uren een login sturen, waarmee u op de website kan inloggen en uw facturen bekijken. Same :/

En dit alles terwijl de callagent gewoon alle gegevens over de klant bij zich heeft door het eerder ingegeven klantennummer!

Dus wat doe ik tegenwoordig al om alles een beetje vlotter te proberen laten lopen? Ik bel gewoon zelf, als zoon van de klant en doe alsof ik er zelf niets van ken maar m’n moeder of vader verder wil helpen door in hun plaats te bellen. Creatief zijn is dus zeker de boodschap. In zo’n geval, verloopt een gesprek meestal op deze manier:

1) Ik bel, geef klantennummer etc in.

2) Ik krijg met wat geluk iemand aan de lijn, en met nog meer geluk iemand die vriendelijk is.

3) Ik stel mezelf voor.

4) De callagent vraagt wat mijn relatie tot de klant is.

5) Ik leg uit dat ik de zoon ben en dat ik graag wat inlichtingen zou wensen, en vraag de einddatum.

6) De callagent vraagt waarom ik die precies nodig heb.

7) Ik probeer me meestal te verdedigen met één van volgende mogelijkheden:

- Ik zou graag eens voor mijn moeder/vader willen vergelijken wat de verschillende mogelijkheden qua leveranciers zijn.

- Ik zeg gewoon dat mijn moeder/vader een contract heeft getekend met een andere leverancier en we enkel nog de einddatum nodig hebben.

Daarna wordt ik weer doorgestuurd naar de ‘bevoegde’ collega die zogezegd alleen over die informatie zou beschikken.

9) Bij die collega moet ik weer hetzelfde verhaal gaan doen. En met wat geluk krijg je dan “eind maart” bijvoorbeeld. Gelukkig lopen al die Electrabel-contracten tot de laatste dag van de maand, dus je weet altijd dat het de 28ste, 29ste, 30ste of 31ste is.

Dus alles bijeen 9 ‘eenvoudige’ stappen om uiteindelijk te krijgen wat je wil, met de nodige portie toneelspelerij en geluk. En genoeg geld op je telefoonrekening. Lang leve Electrabel!

Hierboven zie je de situatie zoals ze vanmorgen was. Mijn collega (blauw) en ik (roze) waren elkaar uit het oog verloren. De zwarte figuur is een fietser die mij dus eerst passeert om dan naar hem toe te rijden. Het was een vrouw van rond de 50. Van zodra mijn collega haar ziet, zegt hij: “Mevrouw, hebde gij hier ergens nen homo gezien?”

En hier komt ‘ie… Haar antwoord luidde bloedserieus: “Ja, 200 meter verder om de hoek rechts!”

Nooit geweten dat het zo opvalt

Een nieuwe job aan het overwegen of op zoek? Misschien is mijn baan wel iets voor jou!

Uit voorgaande posts kan je afleiden dat ik vrij tevreden ben met mijn werk. En daarom wil ik mensen laten delen in die vreugde. Enfin, niet alleen daarom. Uiteraard is het ook wel een beetje in mijn voordeel, maar daarover op het einde van deze post meer. En ook omdat het bedrijf op zoek is.

Wat de meesten willen weten is hoe de verloning is. Persoonlijk ben ik daar vrij tevreden over, zeker voor dit soort werk.

Je verdient bruto 1600 euro. Dat is sowieso vaste wedde, als je al je uren werkt. Daarnaast zijn er tal van voordelen:

- Eerste 30 werkdagen: 6 euro netto per dag transportkostenvergoeding.

- Vanaf de eerste 30 werkdagen: 18 euro netto per dag onkostenvergoeding (+/- 14 transport en rest telefoon).

- Vanaf 85 werkdagen: vast contract én bedrijfswagen (Peugeot 207) met tankkaart à 250 euro per maand. Als je geen wagen wil, kan je ervoor kiezen om gewoon die 18 euro per dag netto te blijven krijgen.

Van die 1600 wordt er vreemd genoeg absoluut niet veel afgehouden. Ik weet niet precies hoe het komt, maar na navraag blijkt dit perfect normaal te zijn. Zonder commissie moet het dus haalbaar zijn om +/- 1450 netto te verdienen. De commissie wordt zo bepaald:

- Per verkoop verdien je 25 euro.

- Als de klant met automatische bankopdracht wil betalen, komt daar nog eens 10 euro bij.

- Voor een contract met aardgas en elektriciteit, wordt er dus 60 euro bijgeschreven op je saldo.

- Opgelet! Dit krijg je er niet zomaar bij. Om commissie te hebben, moet je saldo minimum je vaste kost van 1600 euro dekken. Dus alles wat boven die 1600 euro aan producten verkocht is, wordt bruto bij je loon gestort.

Interesse? Neem gewoon even contact met me op. Want hier komen we aan het punt waarom ik er reclame voor maak; als je na 85 werkdagen je vast contract krijgt, dan is er voor mij een extra bonus voorzien. Dus voor het aanbrengen van mensen, kan je ook aardig wat verdienen

Any questions? Shoot!

Vorige jaren was het schering en inslag op onze geliefde openbare omroep; programma’s vullen rond een bepaalde job, al dan niet boeiend voor de kijker. Wel, ik ga het nu eens over mijn job hebben. Het is nog maar pas dat ik het doe, en nu al zeg ik vaak dat ik er een boek over zou moeten schrijven. ‘t Is echt zo’n job als callcenter agent of bankbediende, waarbij je de grappigste dingen tegenkomt met sommige klanten.

Maar waar begin je dan? Goeie vraag. Misschien zou een dagboekformaat nog wel het handigste zijn. Dat kan eventueel na deze post, waarin de voorgaande periode wordt besproken. Misschien dat ik dat wel nog zou doen. Telkens als het weer zo’n vreemde dag is geweest, een kort berichtje erover posten.

Wat houdt onze job eigenlijk in? Wel, je dag begint in een of ander plaatselijk, al dan niet marginaal, café. Met collega’s en een of meerdere tassen koffie. Best een gezellige boel. Van daaruit vertrek je naar het gebied in die gemeente dat je werd toegewezen. Je mag kiezen wanneer en waar je loopt, als het maar binnen dat gebied is. Uiteraard is er ook een beetje geluk mee gemoeid. Het is mooi als je een gebiedje krijgt met wat nieuwe wijkjes, afgewisseld met ‘bomma & bompa woningen’ en hier en daar wat sociale woningen. Die zijn het makkelijkst. En liefst van al zodanig dat de huizen geen kilometers van elkaar verwijderd zijn (zoals op dit moment het geval is in Maarkedal).

In je gebied bel je dus in theorie aan bij elk huis, en dan hoop je dat er open wordt gedaan, liefst op een beschaafde, en als het even kan zelfs op een vriendelijke manier. Van zodra mensen aan die eisen voldoen en ze zijn bereid even te luisteren, is het niet zo moeilijk om binnen te raken. Daar vraag je hen dan om een factuur of een eindafrekening en je kan aan de vergelijking beginnen. Bedoeling is dat ze uiteindelijk tekenen. Niet veel mensen doen dat onmiddellijk, en daar hebben ze meestal één of meerdere van de volgende standaardredenen voor:

• Mijn man/vrouw is niet thuis, en ik kan dat niet alleen beslissen.
• Ik moet dat toch nog eens aan mijn zoon/dochter/vriendin/vriend/overbuur/… vragen.
• Ik overweeg zonnepanelen, dus ik ga nog wachten tot ze er liggen (en in tussentijd nog steeds te veel betalen).
• Ik weet het toch nog niet ze.
• Kunde gij nog nekeer terugkomen? Liefst volgende week ofzo. (als we al lang in een andere regio zitten en dat dus weer een heen-en-terug ritje wordt zonder zekerheid van schrijven)

Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen. Zo was er eens een man die bijna overtuigd was, tot hij de volgende vraag stelde: “En kunde mij dan garanderen dat er geen werken gaan worden uitgevoerd?” Bummer. Iedereen weet, of zou dat toch moeten weten, dat werken aan het net niet door de leverancier worden uitgevoerd, maar door Eandis. Die man wou dat niet begrijpen en ging dus niet ‘op den boek’.

Soms reageren mensen echt heel vreemd. Zo belde een collega eens aan en er werd vanuit een raam op de eerste verdieping geroepen: “Voorwa est?” Toen mijn collega “Nuon, mevrouw” zei, kreeg hij vervolgens een sportschoen vol tegen zijn hoofd gegooid. Hij wou daarna niet meer verderlopen in de straat. Nog een leuk voorbeeld is wat ik op een avond vorige week meemaakte. Ik belde weer aan, een vrouw deed open en ik begon mijn uitleg. Na een tweetal zinnen kwam haar man naar buiten gestormd die woedend eiste dat ik mijn nummerplaat aan hem zou laten zien zodat hij me kon aangeven bij de politie. Dacht dat hij overvallen zou worden. Alsof ik er zo gevaarlijk uitzie. Of toch wel?

Je komt dus wat tegen. Dan heb ik het nog niet eens over de minder begaafden der maatschappij gehad. Je houdt niet voor mogelijk hoeveel mensen Electrabel met Belgacom verwisselen of zelfs niet eens weten bij welke maatschappij ze aangesloten zijn. Het klinkt belachelijk, maar ik heb intussen al ongelofelijk veel Belgacom en zelfs tmvw-facturen onder m’n neus gekregen.

Ach ja, er zijn zo veel types mensen. Je hebt de “ik-zou-dat-toch-nog-eens-met-mijn-man-moeten-bespreken”, de “neen-mijne-man-is-niet-thuis”, de “we-game-toch-ni-veranderen”, “we-gaan-da-nog-ies-bekijken”, de “mag-ik-anders-uw-telefoonnummer” en natuurlijk ook de “mijn-kinderen-houden-zich-daar-mee-bezig” types. En dat zijn zowat de eerste die in me opkomen. De meest voorkomende reden waarom mensen dus niet overgaan is gewoonweg uit… gewoonte. Ze zijn al heel hun leven bij Electrabel, dus waarom zouden ze dan veranderen? Dat is hun redenering.

Dan heb je ook nog het allerergste soort: de mensen die geen tijd hebben wanneer je langskomt en daarom een afspraak maken. Op zich niets mis mee, want ze lijken geïnteresseerd. Voor hen rij je dan speciaal vanuit je volgende gebied naar daar waar je de week daarvoor moest lopen. Dat kan soms 10 en meer kilometer zijn. Wanneer je er dan bent aangekomen, zeker dat je gaat schrijven, blijken ze niet thuis te zijn. Dat veroorzaakt dus de volgende frustraties:

• Benzine voor niets verreden
• Tijd verloren
• In die verloren tijd geen andere klanten kunnen bezoeken
• Terugrijden naar je gebied
• Snelheidsovertredingen tot gevolg.

Maar toch, alles bij elkaar. Het is op sommige dagen een heel leuke job. Je ontmoet een hele hoop mensen, en dat zorgt voor een dagelijkse gezonde portie hilariteit. Soms krijgen we koffie, koekjes, soep, snoepjes en weet-ik-veel aangeboden, en dat maakt het natuurlijk nog leuker. Ik heb zelfs al mensen gehad die er alles aan doen me binnen te houden, gewoon om gezelschap te hebben. Uiteraard is er daar niet echt tijd voor, maar dan drink je toch al snel eens een extra koffietje.

Anyway, het heeft me bijna twee weken gekost dit verhaaltje neer te schrijven. Hoe kort het ook is. Zo meteen vertrek ik weer voor een dag vol nieuwe verhalen. Al zal het vandaag nog een stuk kouder zijn. Wish me good luck!

Een veelbelovend berichtje op de StuBru-website!

Na mijn post “Goodbye, Artevelde.” is het nu weer tijd voor een redelijk ingrijpende verandering. Ik ben iemand die ervan houdt  af en toe een compleet nieuw hoofdstuk te beginnen, en in de (nabije) toekomst zullen er wellicht nog een aantal volgen. Mijn gevoel zegt het

Sinds afgelopen vrijdag 30 september is mijn contract afgelopen bij McDonald’s Martelaarslaan, en ik heb niet gevraagd om het te verlengen. Jullie weten misschien dat het de bedoeling is om als treinbegeleider bij de NMBS te gaan werken? Het was m’n bedoeling om nog bij McDo te blijven werken tot ik die andere job zou krijgen, maar dat blijkt nu veel langer te duren dan verwacht. Ik heb altijd graag gewerkt bij de Mc, maar ze konden me niet meer dan een 25-uren contract geven. Dan kan je niet al te veel sparen natuurlijk.

Dus ben ik op zoek gegaan naar een andere, tijdelijke oplossing. Vorige week naar het interimkantoor geweest, en onmiddellijk goed bevonden om voor te stellen aan het bedrijf. Dan kwam het moment waarop ik het moest gaan vertellen aan alle collega’s. Niet zo leuk, zeker omdat er met niemand problemen waren en 90% vond het heel erg jammer. Bovendien ging ik net training kassa krijgen, wat zou betekenen dat ik volledig polyvalent zou zijn en dus iets meer zou verdienen. Maar het weegt natuurlijk nog steeds niet op tegen een voltijdse betrekking natuurlijk. Dan maar vertegenwoordiger bij Nuon! Na 85 gewerkte dagen is er een vast contract én een firmawagen met tankkaart. Dus dat is best wel mooi

Is McDonald’s nu veilig?

Nu ik er niet meer werk, is het mogelijk om volledig vrijuit te spreken. Het antwoord op deze vraag is eenvoudig: ja! Maaarrr… Tot twee uur voor sluitingstijd en de veiligste momenten zijn tussen 10 en 11, 12 en 14 en 18 en 20u. Twee à 3 uur voor sluit begint de crew al op te ruimen en af te wassen, en dan is er geen tijd meer om de procedures op te volgen. Tijdens de middag- & avondrushes worden producten automatisch tijdig ververst omdat ze constant opgebruikt worden, dus de kans op “waste” is dus heel erg klein. Ook op die momenten wordt het personeel extra gecontroleerd, omdat er dan mogelijk mistery shoppers aanwezig kunnen zijn.

Ga ik ooit nog eten bij McDonald’s?

Neen! Hooguit nog een ijsje. Waarom? Omdat ik m’n burgers nu niet meer zelf mag maken en dus enkel de standaard – intussen smakeloze, overpriced – burgers kan eten. Daar is niets aan. Het duurste aan je burger is het doosje overigens. Dus dat zegt ook al genoeg. Uiteraard komt dit voor een deel doordat ik alles beu ben gegeten, dus maak je niet te veel zorgen als modale, calorievererende klant

Dat brengt me bij nog een argument, de calorieën. Draai eens even het papiertje om dat op je plateau ligt. Je krijgt daar een volledig overzicht van alle producten, met de calorieën erbij. Je zal versteld staan. Zo is een ceasar salad bijvoorbeeld ongezonder dan een hamburger (255 vs. 350).

Dus, in general: denk er nog eens over na als je niet te dik wil worden en tegen sluitingstijd nog iets wil eten…